Nötron Yıldızı Çarpışmaları Evrenin Genişlemesine Işık Tutuyor - Dünyadan Güncel Teknoloji Haberleri

Nötron Yıldızı Çarpışmaları Evrenin Genişlemesine Işık Tutuyor - Dünyadan Güncel Teknoloji Haberleri

DOI: 10

Son yıllarda astronomi kendisini bir miktar kriz içinde gördü: Evrenin genişlediğini ve yaklaşık olarak ne kadar hızlı olduğunu bilmemize rağmen, bu genişlemeyi ölçmenin iki temel yolu aynı fikirde değil 1051/0004-6361/202346306



uzay-2

Galaksiler uzayda oldukça hareketsiz duruyor, ancak uzayın kendisi genişliyor Bu yöntem, sözde düzensizlikleri analiz eden başka bir yöntemle tamamlanmaktadır

Darach Watson, Kozmik Şafak Merkezi’nde doçent ve çalışmanın ortak yazarıdır

Bu “Hubble sorununun” kökü – ister sonuçlardan birini sistematik olarak saptıran bilinmeyen etkiler olsun, ister henüz keşfedilmemiş yeni fiziğe işaret ediyor olsun – şu anda astronominin en sıcak konularından biri Kredi: ESO/L Bu da galaksilerin giderek artan bir hızla birbirlerinden uzaklaşmasına neden oluyor

Kilonova: Ölçüme Yeni Bir Yaklaşım

En büyük zorluklardan biri galaksilere olan mesafelerin doğru bir şekilde belirlenmesinde yatmaktadır Ve kilonovaların simetrisi ve basitliği, gökbilimcilerin bunların tam olarak ne kadar ışık yaydığını anlamalarını sağlıyor

Bununla birlikte, galaksilerin mesafelerini ve hızlarını ölçmek için süpernova kullanmak 22,7 ± 0,4 km/s’lik bir sonuç verirken, Evrenin arka plan radyasyonunu analiz etmek 20,7 ± 0,2 km/s’lik bir sonuç verir Sonuç, arka plan radyasyon yöntemine daha yakın bir Hubble sabiti oldu; ancak kilonova yönteminin Hubble sorununu çözüp çözemeyeceği konusunda araştırmacılar henüz şunu söylemeye cesaret edemiyor:

Albert Sneppen, “Şu ana kadar elimizde yalnızca bir vaka çalışması var ve sağlam bir sonuç elde edebilmemiz için daha birçok örneğe ihtiyacımız var” diye uyarıyor


Niels Bohr Enstitüsü, Evrenin genişleme hızının ölçülmesindeki tutarsızlıkları gidermek için kilonovaların (birleşen nötron yıldızlarından kaynaklanan patlamalar) kullanılmasını önermektedir

Hubble Sabiti Tutarsızlığı

Evrenin genişlemesi “mesafe başına hız” olarak ölçülür ve milyon ışık yılı başına 20 km/s’nin biraz üzerindedir Galaksiler uzayda oldukça hareketsiz duruyor, ancak uzayın kendisi genişliyor Kalibrasyon ya da düzeltme faktörü gerektirmez Kilonova ile ölçümlerde belirsizlik yaratan bu komplikasyonları aşabiliriz Bu, 100 milyon ışıkyılı uzaklıktaki bir galaksinin bizden 2000 km/s hızla uzaklaştığı, 200 milyon ışıkyılı uzaklıktaki bir başka galaksinin ise 4000 km/s hızla uzaklaştığı anlamına geliyor Şöyle açıklıyor: “Şimdiye kadar galaksilerin mesafelerini ölçmek için kullanılan süpernovalar her zaman aynı miktarda ışık yaymıyor

Evren Genişliyor

Bunu Edwin Hubble ve diğer gökbilimcilerin yaklaşık 100 yıl önce çevredeki bazı galaksilerin hızlarını ölçtüğünden beri biliyoruz Calçada

Hubble Sorunu

Bu nedenle Evreni anlamak için Hubble sabitini mümkün olduğu kadar kesin olarak bilmemiz gerekir Ancak her ölçüm belirsizliklerle birlikte gelir ve birkaç yıl önce belirsizlikler, eşitsizlikten onları sorumlu tutacak kadar önemliydi " data-gt-translate-attributes="["attribute":"data-cmtooltip", "format":"html"]">Büyük patlama Bunu ölçmek için çeşitli yöntemler mevcuttur; Birbirinden bağımsız ama neyse ki neredeyse aynı sonucu veren yöntemler süpernova

Yani neredeyse…

Sezgisel olarak anlaşılması en kolay yöntem, prensipte, Edwin Hubble ve meslektaşlarının bir yüzyıl önce kullandıklarının aynısıdır: Bir grup galaksinin yerini belirleyin ve bunların mesafelerini ve hızlarını ölçün Katkıda bulunanlar: NASA/WMAP Bilim Ekibi

Ancak ölçüm teknikleri geliştikçe belirsizlikler azaldı ve artık her ikisinin de doğru olamayacağını yüksek bir güvenle söyleyebileceğimiz bir noktaya ulaştık Warren & J Böylece kilonova içeren galaksilere olan mesafeyi hesaplamak için yeni ve bağımsız bir yöntem elde ettiler Dahası, bizden önce mesafeyi Sefeid adı verilen başka bir yıldız türü kullanarak kalibre etmemizi istiyorlar; bu yıldızların da kalibre edilmesi gerekiyor ”

Ön Bulgular ve Gelecek Adımlar

Astrofizikçiler, potansiyelini göstermek için bu yöntemi 2017’de keşfedilen bir kilonovaya uyguladılar Ancak tam olarak ne kadar hızlı olduğu biraz gizemli ”

Referans: Albert Sneppen, Darach Watson, Dovi Poznanski, Oliver Just, Andreas Bauswein ve Radosław Wojtak, 2 Ekim 2023, “Genişleyen fotosfer yöntemini kullanarak Hubble sabitinin kilonova ile ölçülmesi”, Astronomi ve Astrofizik Calçada Kredi: ESO/L Hughes ve ark

İki galaksi arasındaki mesafe ne kadar büyük olursa, birbirlerinden o kadar hızlı uzaklaşırlar ve bu hareketin kesin hızı, modern kozmolojideki en temel niceliklerden biridir Sağda, mikrodalgalarda gözlemlenen, gökyüzünün yarısından gelen kozmik arka plan radyasyonunun bir haritası bulunmaktadır “Yakın zamanda bu patlamanın ne kadar dikkat çekici derecede simetrik olduğunu gösterdik ve bu simetrinin sadece güzel değil, aynı zamanda inanılmaz derecede faydalı olduğu ortaya çıktı kozmik arka plan radyasyonu; kısa bir süre sonrasına kadar uzanan eski bir ışık biçimi Sol yarıküre, Tycho Brahe tarafından 1572’de keşfedilen süpernovanın genişleyen kalıntısını göstermektedir; burada X-ışınları ile gözlemlenmiştir (kaynak: NASA/CXC/Rutgers/J

Bu parlaklığı Dünya’ya ulaşan ışık miktarıyla karşılaştıran araştırmacılar, kilonovanın ne kadar uzakta olduğunu hesaplayabiliyor Genişlemeyi tanımlayan sayı, Evrenin ve bileşenlerinin çok sayıda farklı denkleminde ve modelinde görünen “Hubble sabiti” adını alır Bu da galaksilerin giderek artan bir hızla birbirlerinden uzaklaşmasına neden oluyor

Bu kadar küçük bir anlaşmazlığı önemsemek titizlik gibi görünebilir, ancak bu çok önemli olabilir 8 billion years ago

İki yöntem (süpernova yöntemi ve arka plan radyasyon yöntemi) her zaman biraz farklı sonuçlar verdi Şimdi Niels Bohr Enstitüsü’nden astrofizikçiler bu gerilimi çözmeye yardımcı olabilecek yeni bir yöntem öneriyor